Druk
Het viel de afgelopen weken niet mee om eens rustig aan een blogpost te werken. Iets wat te maken heeft met de overtreffende trap van drukte. Nu vind ik drukte een slecht excuus. We hebben het allemaal druk en dat zal nooit meer ophouden. Er zit een trend in die toenemende drukte die ik nog niet goed kan duiden. Dat heeft bijvoorbeeld te maken met afmaken. Wij werken in Haarlem veel projectmatig. Het voordeel van een project is dat het binnen een bepaalde periode afgerond moet zijn. In de praktijk merk ik dat die projecten eigenlijk niet meer werkelijk afgerond worden. Soms werk je tegen het einde van de projectperiode al weer aan een nieuwe versie met nieuwe resultaten omdat de oorspronkelijke projectresultaten al weer verouderd zijn. Andere projecten hebben een onvoorziene nasleep die veel aandacht en tijd vraagt. Steeds meer treintjes die moeten blijven rijden. Steeds meer adhoc overleg. Steeds meer projectsubsidieaanvragen, steeds meer te schrijven verantwoordingen naar subsidiegevers. Een voortdurend toenemende emailstroom. Mails die steeds langer wachten op beantwoording met rode mails daaroverheen om me tot beantwoording aan te sporen.
Ondertussen dienen zich steeds meer kansen aan die je niet kunt laten liggen. Ik ben zeker niet de enige die er last van heeft. Iedereen die zich enigszins actief in het netwerk begeeft heeft hier last van. Het zijn de gevolgen van de verandering van soloïnstituut naar netwerkorganisatie. Ik neem het ook waar bij andere netwerkpartners, vooral op het gebied van welzijn, zorg en onderwijs. Ik maak me er geen zorgen over maar er moet wel iets veranderen. De kwaliteit van de communicatie (in de vorm van kennisdeling en rapportages) neemt bijvoorbeeld niet toe, sterker nog, die neemt af en daarmee neemt de verwarring toe.
Het duurt bijvoorbeeld steeds langer voordat acties van netwerkpartners (na veel wederzijdse aansporingen per email) worden uitgevoerd. Al die netwerkpartners die midden in hun eigen permanente reorganisatie- en veranderingsprocessen verstrikt zijn. En de regie van de gemeente op al die netwerkactiviteit wordt er ook niet beter op. Ook gemeenten zijn voortdurend aan het reorganiseren met als gevolg dat minder ambtenaren steeds meer moeten doen. Het beeld van de luierende ambtenaar klopt echt niet. Die mensen werken zich een slag in de rondte omdat de complexiteit van hun eigen werk ook voortdurend toeneemt. Denk alleen al aan de voortdurend veranderende wet- en regelgeving.
Ik merk daarbij dat werk en privé niet meer te scheiden zijn. Dat vind ik overigens een positief verschijnsel. Collega's en netwerkpartners communiceren rustig in eigen tijd door via Twitter, Hyves en Facebook over alles wat hun privé en zakelijk bezighoudt. Collega's en netwerkpartners worden vrienden. Dat levert bijvoorbeeld bijzonder gezellige Twitterborrels en HappeNING's op. Virtuele vrienden worden vervolgens weer netwerkpartners.
Privé valt er ook steeds meer te regelen, te kiezen en te communiceren. Ik neem het allemaal waar zonder daar direct oplossingen bij te hebben maar het complex van al deze verschijnselen heeft overduidelijk gevolgen op m'n eigen functioneren. Ik vind het opwindend, stimulerend, uitdagend en dodelijk vermoeiend tegelijk. Met 'Bilbo Balings' voel ik me een pakje boter dat over te veel boterhammen wordt uitgesmeerd. Uiteindelijk geeft dat me het gevoel dat ik honderd dingen net niet goed genoeg doe.
Maar schrijven blijf ik doen, via Twitter, op m'n blog en in tijdschriftartikelen. Tegen de klippen op en desnoods 's-nachts. Maarr er moet wel iets gebeuren hoewel ik niet weet hoe. Ik wil namelijk niet de chroniqueur van m'n eigen ondergang worden. Wellicht herkennen jullie lezers iets in de vragen die ik hier stel. Wellicht hebben jullie zelfs oplossingen? Ik hoor het graag!
Photo by Stuckincustoms
Berichten
15 reacties:
Jan, inderdaad, heel herkenbaar. Past wel op mijzelf ook. Oplossingen? Nog niet, maar ga er wel weer over nadenken! Tot ziens op twitter!
Het klinkt zo voorspelbaar maar het heeft toch vooral te maken met keuzes maken. Je kunt simpelweg niet alles doen. Als je de luxe hebt om te kiezen voor dingen die je het leukst vind moet je dat vooral doen.
Ik ontsnap er ook niet aan maar ik houd een ding wel in de smiezen: dat ik ook veel blijf snipperen en brallen over dingen die helemaal niets met de bibliotheek hebben te maken.
Voor mij werkt het nog steeds...maar het blijft een punt dat permanent aandacht vraagt, dat is helemaal waar.
Dag jongens,
en of dat herkenbaar is :- )
Kees zei gisteren nog tegen me - en ik sluit me hiermee bij Edwin aan - dat ik keuzes moet maken. Ik ben het daarmee eens, maar het is ook verduiveld moeilijk. Ik vind alles leuk en 24 uren in een dag zijn soms gewoon te weinig :-)
Ik denk ook voortdurend na over 'oplossingen'. Hou je op de hoogte wat er uit dat denkproces komt.
Groetjes, Karolien
Ja, we werken in projecten. Volgens mij is één van de doelen, dat je na de 'pilot' van het project, het eindproduct wegzet in de organisatie als reguliere dienst. Dan gaat er dus iets mis. Want waar iets bij komt, moet ook iets weg...
Ik doe dat met kleren. Nieuw truitje d'r bij, oud truitje weg. Dat gaat verder dan keuzes maken. Dat gaat over waarom je iets wilt, waarvoor je het doet, en ook wat je dus niet doet. Of wat je samen dot. Want daar zit volgens mij de crux. Hoeveel mensen werken zich op dit moment de rambam aan hetzelfde?
Ik heb geen oplossing Jan, maar je probleem is herkenbaar en hoort bij deze tijd. Soms besluit ik bewust niet mee te doen met de gekte, soms ontkom je er niet aan. Als we allemaal iets meer onszelf beschermen en iets minder denken dat de wereld vergaat als we niet... Misschien komt het dan ooit weer een beetje goed.
Fijne hemelvaart (ik ga nog even dat beleidsplan afschrijven...)
@zbdigitaal @karolien @Astrid @Lukas prettig om te merken dat iedereen hier last van heeft. En met Astrid, het probleem heeft inderdaad ook te maken met het onvoldoende 'weg kunnen zetten' na de projectperiode. Met GTD-technieken kom ik niet verder en het gaat wat mij betreft voorbij louter keuzes maken. Ik zie het op dit moment meer als organisatieprobleem.
Herken je innerlijke kompas; herken de magneten
en weet ze vervolgens te scheiden opdat je ziet wat JOUW beweging is en wat de beweging is van de ander
Recept is overduidelijk, maar het bereiden ... daar komt het op an nietwaar? ;-)
Keuzes maken, dat doe ik ook. Maar gezien mijn laatste blogpost even niet voor mijn werk. Tenminste, wat mijn blog betreft dan hè
Het heeft mijns inziens ook met de hoeveelheid ballen in de lucht te maken.
Ik laat veel ballen tegelijkertijd balanceren, maar merk inderdaad dat het ten koste gaat van de ballen die me eigenlijk het meeste lief zijn: mijn gezin, mijn vrienden en mijn eigen vrije tijd die ik anders ben gaan invullen.
Met andere woorden: die ballen die het minste (tijdelijk) gaan piepen wanneer zij minder tijd toebedeeld krijgen.
Ik merk dat ik ook op zoek ben naar een nieuwe balans en dat inderdaad mijn blog bijvoorbeeld er momenteel meer bij inschiet. Niet alleen door twitter, maar ook omdat ik minder tijd kan en wil nemen om daadwerkelijk ook de 'buiten bibliosfeer' heel nauwkeurig te onderzoeken om het dan weer te vertalen naar de 'binnen bibliosfeer'.
Ik ben nog aan het denken hoe het dan wel kan of niet kan. Wie weet een gezamenlijk blog waarbij de contributeurs gezamenlijk afspraken maken over de hoeveelheid contributies of voorzetten. Ik weet het ook nog niet of dat nou HET idee is. Maar het werkt in ieder geval wel voor een aantal grotere blogs die werken met meer redacteurs. (??)
Herkenbaar! Remedies:
- suboptimaliseren
- yoga
- minder gaan werken
Dat heeft voor mij geholpen!
Suboptimaliseren, daar heb ik nog steeds het meeste moeite mee, maar minder werken, daar geniet ik nog elke dag van: eindelijk tijd om te lezen & andere leuke dingen te doen!
@Marina ik probeer (nog grotendeels vergeefs) om niet verstrikt te raken in activiteiten die ingaan tegen dat innerlijk kompas. We houden vol!
@Daniëlle @essen2punt0 ik zie bij alle leden van onze 'tribe' dezelfde verschijnselen. Teveel verstrikt in oud en onvoldoende tijd voor nieuw?
@festina lente is suboptimaliseren uiteindelijk niet de dood in de pot?
Zeker! Minder werken is echt de beste optie!
@festina lente denk je dat ook nog als je je salarisstrook aan het einde van de maand bekijkt?:)
Ja, maar dat is een kwestie van persoonlijke voorkeur. Ik heb liever een sober leven met meer vrije tijd dan een te druk leven met meer geld.
Werken om te leven zeg maar....
Iets voor jou, Jan:
http://www.fourhourworkweek.com/vBulletin/index.php
@festina lente: dat ben ik met je eens
@Wim Keizer: Ik kwam 'm al eens bij Edwin tegen. Maar zoveel tijd overhouden zou ik zeker niet verkeerd vinden.
Een reactie plaatsen